Hank Moody się skończył na ten rok i jakoś tak powiało melancholią. Kto będzie rozbawiał mnie w poniedziałkowe wieczory przy lampce wina? Hank wracaj za 9 miesięcy i ratuj moje poczucie humoru, błagam.

Wtorkową ciemną i mroźną nocą natomiast, piję ciepłe mleko z cynamonem (mój najnowszy pomysł) i tak sobie myślę, że chyba ostatnio za dużo się zastanawiam. I że mało mnie ostatnio cieszy. Nie chcę myśleć o świętach, nie sprawiają mi w tym roku tyle radości co np. rok temu. Wtedy wracałam do domu szczęśliwa, dziś coraz mniej. Z nadzieją, jednak wyczekuję tego wolnego czasu, chwili oddechu przed sesją, egzaminami i stresem. Fakt, cieszy mnie jeszcze coś. Prezenty! Ale nie dostawanie (mniej), kupowanie o tak (bardziej)!

*

It is so lonely out in space. Is it about to be for ever?

I shudder at your quick glimpse

jittery lets me off,

impatiently,

my eyes wide shut

awaiting intimacy.

He devours my sweaty

coolness of hands

feverishly

yet my body shivers

constantly

10 thousands quivers

every second.

Those innocent eyes,

will you ever fool me again?

Next year I’ll give it to someone special.

]]> http://fineczka.wordpress.com/2009/12/13/but-the-very-next-day-you-gave-it-away/feed/ 0 fineczka http://fineczka.wordpress.com/2009/12/04/tell-me-secret-sins/ http://fineczka.wordpress.com/2009/12/04/tell-me-secret-sins/#comments Thu, 03 Dec 2009 21:49:15 +0000 fineczka http://fineczka.wordpress.com/?p=509 ]]>

with his neat fingers

caressing my skin,

one or more goose pimples.

osculates my dryish

humbled cheeks

without rapture

void of lust.

craving for defeat

surrender, please

release me.

you

always aloof

the unconscious hermit

among tickled pink.

me

ardently at ease

building castles in the air

choking and subdued

us stands for double

even though

it is just a loner

aching for the faraway.

do you hear

my heart crunching,

halves of the rotten apple

side by side.

do you taste

dazzling wind

lashing red-blushed cheeks

with fury

with atonement.

do you find

my green rhapsody of vision

cool and gentle

far far away

from you?

Cinammon lips

closing of the doors

I cannot stand

you’re gone

Teaspoons of ill-formed questions

how many would poison us

Or is this just a simple lie?

no more tries would there ever be.

Should you ask me how I am

a box of false pretences

And is that all?

master, s’pose so, indeed.

Wstałam dziś naprawdę wcześnie. Kiedy budzik nie zdążył zadzwonić, a do moich drzwi zapukał tata, pomyślałam: jak wcześnie, jak krótko i czemu? Wsiadłam do samochodu i próbowałam zasnąć, ale niestety, nie udało się. Patrzyłam za okno, jak wstaje dzień. W sumie to dobrze że nie spałam.

Dawno nie miałam okazji podziwiać z jednej strony wschód słońca, z drugiej strony pełni księżyca. Ciekawe zjawisko. Kiedy z mroku nocy zaczynają wydobywać się pierwsze delikatne łuny słońca.  Niebo ma kolor akwareli, rozlanych barw na ciemnym nieboskłonie.

Coś wspaniałego.

Znacie Emilie Simon? Dźwięk jej głosu sprawia, że mam dreszcze. Przyjemne. Jej francuski jest taki lekki, słowa roztapiają się jak czekolada. W steremood.com jej piosenki otagowano jako melancholy albo lost in thought. Coś w tym jest.

Ostatnio wiele rzeczy mnie zadziwia. Ostatnie dni były dla mnie bardzo ciężkie, żeby nie powiedzieć przytłaczające. Nadal tak jest, tylko trochę w mniejszym stopniu. Kiedy przychodzi wir pracy i zajęć, kiedy wreszcie muszę się skupić na czymś innym niż na własnych przemyśleniach, wtedy jakoś jest mi łatwiej. Łatwiej żyć.

Spotkałam w tym tygodniu kilka osób, które znacznie przyczyniły się do poprawy mojego samopoczucia. Proste gesty robią tak wiele. Kolega oddał mi swoją kanapkę jak byłam głodna i chciałam sobie kupić coś do jedzenia, poszedł ze mną na kawę w okienku i mieliśmy chwilę żeby zamienić parę słów. Poszłam dwa razy do kina, raz dzięki bratu, który oddał mi swój bilet na irański film, raz dzięki koleżance, a chorwacka produkcja okazała się rewelacyjna. (Nijle kraj tak przy okazji, może kiedyś o nim coś wam opowiem)  Karol sprezentował mi matę bambusową, a Michał pozwolił mi znowu poczuć, że czasem wystarczy słuchać, a nie tylko mówić. Dziękuję.

Dla poprawy nastroju zjem czekoladowego cukierka od mamy. Bajecznie.

There’s a trace

of something salty

running

on my face,

There’s a hundred

of thoughts

escaping

from my mind.

Million of days

seems to pass by,

it’s so lonely out in space

and so hard to say good-bye.

Mina rakastan sinua, erritain. Mina neiti jo.