Wstałam dziś naprawdę wcześnie. Kiedy budzik nie zdążył zadzwonić, a do moich drzwi zapukał tata, pomyślałam: jak wcześnie, jak krótko i czemu? Wsiadłam do samochodu i próbowałam zasnąć, ale niestety, nie udało się. Patrzyłam za okno, jak wstaje dzień. W sumie to dobrze że nie spałam.

Dawno nie miałam okazji podziwiać z jednej strony wschód słońca, z drugiej strony pełni księżyca. Ciekawe zjawisko. Kiedy z mroku nocy zaczynają wydobywać się pierwsze delikatne łuny słońca.  Niebo ma kolor akwareli, rozlanych barw na ciemnym nieboskłonie.

Coś wspaniałego.

Znacie Emilie Simon? Dźwięk jej głosu sprawia, że mam dreszcze. Przyjemne. Jej francuski jest taki lekki, słowa roztapiają się jak czekolada. W steremood.com jej piosenki otagowano jako melancholy albo lost in thought. Coś w tym jest.

Ostatnio wiele rzeczy mnie zadziwia. Ostatnie dni były dla mnie bardzo ciężkie, żeby nie powiedzieć przytłaczające. Nadal tak jest, tylko trochę w mniejszym stopniu. Kiedy przychodzi wir pracy i zajęć, kiedy wreszcie muszę się skupić na czymś innym niż na własnych przemyśleniach, wtedy jakoś jest mi łatwiej. Łatwiej żyć.

Spotkałam w tym tygodniu kilka osób, które znacznie przyczyniły się do poprawy mojego samopoczucia. Proste gesty robią tak wiele. Kolega oddał mi swoją kanapkę jak byłam głodna i chciałam sobie kupić coś do jedzenia, poszedł ze mną na kawę w okienku i mieliśmy chwilę żeby zamienić parę słów. Poszłam dwa razy do kina, raz dzięki bratu, który oddał mi swój bilet na irański film, raz dzięki koleżance, a chorwacka produkcja okazała się rewelacyjna. (Nijle kraj tak przy okazji, może kiedyś o nim coś wam opowiem)  Karol sprezentował mi matę bambusową, a Michał pozwolił mi znowu poczuć, że czasem wystarczy słuchać, a nie tylko mówić. Dziękuję.

Dla poprawy nastroju zjem czekoladowego cukierka od mamy. Bajecznie.

There’s a trace

of something salty

running

on my face,

There’s a hundred

of thoughts

escaping

from my mind.

Million of days

seems to pass by,

it’s so lonely out in space

and so hard to say good-bye.

Mina rakastan sinua, erritain. Mina neiti jo.

Ciężko mi zebrać nawet słowa. Chciałabym napisać, coś, cokolwiek ale chyba mam coraz większe problemy z werbalizacją. Za dużo siedzi w mojej głowie.

Czuję wewnętrzny niepokój. Żyje w ciągłym napięciu, rano boli mnie żołądek, wieczorami głowa. Nie podoba mi się mój brak entuzjazjmu, brak zapału. Nie wiem czy to chwilowe, ale będę udawać że chciałabym aby ten stan trwał. To jakiś taki marazm, wrześniowy ponurak.

Mały przebłysk nadziei – wczoraj świeciło słońce, liście leciały z drzew i znalazłam dwa kasztany. Pełne, brązowe, lśniące. Dopiero co wypadły ze skorupki. Leżą w mojej torebce, pewnie kiedyś je stamtąd wyjmę. Narazie tam ich miejsce.

Wczoraj świętowałam swój zaliczony egzamin, popatrzyłam na bilard w wykonaniu panów, zostałam odwieziona pod sam dom i padłam do łóżka. Zmęczona całym tym dniem, stresem, szpitalem, niewyspaniem. Nie cierpię siebie takiej.

Rzucę się w wir pracy, czasem pójdę do kina, teatru czy na spacer. Zjem coś dobrego albo i nie, kupię sobie nową książkę albo buty. I będzie dobrze.

Tak mi się przynajmniej wydaje.

Grosik za Twoje myśli, tam gdzieś daleko poza tym wszystkim.

Jak przychodzi wrzesień to wiadomo już, że wakacje naprawdę się kończą. Wtedy, tak jak dziś, włączam sobie Led Zeppelin i Tangerine, popijam kawę z mlekiem i przypominam sobie zeszły wrzesień, wspaniały wrzesień w Tampere. Chciałabym tam wrócić, cofnąć czas, być chociaż na chwilę. Tak szczęśliwa? Tak po prostu chciałabym tam być.

Chciałabym znów słuchać Led Zeppelin, Ramble on, Livin lovin maid, spacerując w złotych liściach, nad wielkimi jeziorami, w ciszy. Z jego uśmiechem.

Nie potrafię zapomnieć.

Koniec wakacji? Niechybny. Rzym, Włochy, zapach gorącego powietrza daleko za mną. Tysiące ułamków sekundy, miliony nieodgadnionych chwil.

Jak najtrafniej opisać włoskie wakacje? To eksplozja barw, zapach pasta carbonara, smak pistacjowych gelato, tysiące opalonych ciał i nieznikający z jednej twarzy uśmiech. To oczy poszukujące zrozumienia, czekające na ten sam gest. Spełnione marzenia.

To ciasne, gorące uliczki, chowające się w cieniu tarasy starych kamienic i przepełnione wieczorami ristorante. Czasem kucharz mówiący po polsku, właściciel hostelu rozumiejący tylko po włosku, Termini stazione i jego pożegnalny gest. Spieczona słońcem skóra, tysiące ziarenek piasku w butach. Przestronne, wiekowe, cudowne wnętrze muzeów watykańskich, niebezpiecznie przytłaczająca bazylika św. Piotra. Potęga Forum Romanum i nostalgia o szybkości mijającego czasu.

Przerażenie i dreszcze na widok Koloseum od wewnątrz, smak kolejnej moreli popitej breezerem w parku z widokiem na Colloseo, śmiech na widok okropnych ślubnych sukienek, setny dźwięk aparatu robiącego kolejne zdjęcie. Słodkie wino przy akompaniamencie włoskiego trajkotu, poranne espresso i upalne noce. Zatłoczone metro, kolejne minuti aż do uno minuto. Wycieczka za miasto, inny Rzym. Pchli targ i okulary a’ la miami vice. Piramida. Tybr. Leżakowanie w parku po ciężkiej nocy. Uśmiech za uśmiech, gest za gest. Włosi wołający ‘ciao bella!’, minitaxi i Piazza Navona z ulicznymi grajkami. Lazurowe niebo, ciepła woda i Crystal castles w tle. Koloseum jak codzień wieczorem, morele i breezer. I figi.

Wspomnienie La dolce vita przy fontannie diTrevi. Wyobraźnia spotęgowana jednym gestem. Wielkie drzwi i stara winda, międzynarodowe towarzystwo i masa siniaków. Ciepło skóry i spóźnione wielkie nadzieje. Greatest expectations.

Najpiękniejsze wakacje w życiu.

Clouds above a cold, cold sky. Falling stars and nothing else to say, an embarassing silence between two sudden touches. How come? How long did we pretend to stay calm? I’ve never asked this question aloud. It’s only in my mind, from time to time. Everytime speechless, everytime pleaded guilty. Singing the same wrong words, scooped out from so many different ones. Always false, always caught red-handed. Noir et blanc. Oui, je suis un menteur.

***

W co nie warto wierzyć? W przeszłość, bo ona się już nie zmieni. W jutrzejszy dzień, chyba jeszcze warto. Skoro rano cieszy mnie widok słońca i myśl o tym, że niedługo wyjeżdżam – chyba jeszcze nie trzeba tracić nadziei. Wiara w rzeczy materialne kiedyś mi się udawała. Cieszyły mnie nowe książki, zapach bukietu kwiatów czy chłód pucharka lodów amarretto. Lubię iść do kina, teatru czy opery, lubię jeździć na rowerze i samochodem, lubię lekkość nowej sukienki i kolor różu na policzkach. To ważne, a tyle jest ważnych chwil obok mnie również.

Moje usta pachną teraz ciastem drożdżowym z jagodami i mlekiem. Nauczyłam się, że jedzenie to nie tylko zaspokajanie głodu. To przede wszystkim przyjemność. Coraz więcej gotuje, eksperymentuje, można powiedzieć – tworzę. Artysta-laik, ale samouk. Plus miłośnik przypraw. Zastanawiam się co zrobić dziś na kolację – i mam już zalążki pomysłu. To będzie lekka letnia sałatka.

Przy dźwiękach Kings of Leon, Led Zeppelin i Pink Floyd.

#

Mała prośba do tych co zwiedzili już Włochy. Zbieram cenne rady, więc prosze o zmobilizowany atak informacji. :)

W moim świecie nieustannie krążą wspomnienia. Ludzi, czynów, piętna mijających lat, miesięcy i dni. Wczoraj padał deszcz i nie zmył śladów gdzie jeszcze niedawno ktoś trzymał ciasno moją dłoń, a jutro być może zobaczymy tylko nasz cień z oddali, by nie podchodzić za blisko, by znów się nie dotknąć przypadkowo skrawkiem ubrania.

Jak wiele trzeba przeżyć żeby nauczyć się, że nie wszystko ma prawo trwać wiecznie i że nie zawsze jest z góry skazane na powodzenie? Ktoś powie dziesiątki lat, a ja powiem, że tylko przez wspomnienie. Nie dwa, nie pięć, wystarczy jedno, ale tak trwałe, tak smutne, tak ciężkie jak kamień milowy, jak rozgrzane grzechem sumienie. Czy jeśli to wszystko tutaj napiszę, będę szczęśliwsza, lepsza, mądrzejsza o to wszystko? Nie, z pewnością. Ale będę o tym pamiętać, bo słowa wypowiedziane, przemyślane a jednak utrwalone zawsze do mnie wracają. Są częścią wspomnień, są częścią mojego ja.

***

Ja nie ulatuję z wiatrem, tak jak często śpiewam sobie w piosence Noir Desir, Le vent nous portera. Francuski mnie uspokaja, lubię dźwięk słów, lubię ich anatomię. To fonetyczna uczta. To także wspomnienie, wiele niemożliwych teraz do zrozumienia i z nieprzebytą chęcią do ich odtworzenia, jeszcze raz. Raz po raz.  W biegu, w tańcu, w radości i w deszczu. W zapachu mgły i dźwięku pociągu, w hałasie dnia codziennego i ciszy późnej nocy. Taki jest francuski, nienamacalny, odległy i wysublimowany. Język ciała, język duszy. To tak jak szarość dnia złamana wiązką kolorowych kwiatów, szarość życia rozświetlona jednym uśmiechem.

To dlatego kocham francuskie filmy, gdzie absurd życia miesza się z szaleństwem, nostalgią i pogonią za czymś innym niż to co powszednie. Kto widział 2 dni w Paryżu, Amelię czy Paris, je’taime wie o czym mowa.

***

Moje myśli są jak niepoukładany stos książek miłośnika czytania. Pełno w nich sprzecznych tytułów, czasem jakieś zagięte kartki i krople kawy z ostatniego śniadania. Bo mój stream of consciousness musi być taki sam jak ja, jak moja szafa i jak całe moje życie. I nikt chyba tego do końca nie zrozumie, bo co, jak i dlaczego?

Ja naprawdę lubię kiedy jest tak jak teraz. W każdym znaczeniu. Lubię gdy pada zimny deszcz, kiedy piję pół zimną kawę z mlekiem, kiedy słucham Led Zeppelin. Wszystko wydaje się poukładane. Tak chyba powinno być. Czasem przeglądam zdjęcia, raczej się nie smucę bo wiem, że pewne rzeczy lubią się kończyć w taki a nie inny sposób. Lubię wspominać, ale jeszcze bardziej lubię marzyć. O przyziemnych słabościach i raczej niedostępnych (jeszcze) sferach rzeczywistości. Dość odległej.

Jedno marzenie już spełniłam, spędziłam wspaniały rok w Finlandii. Teraz czekam na kolejne podróże, już niedługo Włochy, Rzym. To naprawdę interesujące jak przez rok można poznać ludzi i później móc się z nimi spotykać na całym świecie. Włoskie wakacje będą pierwszą taką okazją, plus znów odkryję uroki couchsurfing’u.

We wtorek egzamin, a ja powoli czuję nadchodzący stres. A później już tylko praca, praca, praca. I wakacje, i marzenia.