And all I wanna hear is the message beep.
My dreams, they’ve got to kiss, because I dont get sleep, no.

*

dodaj

odejmij

kawałek po kawałku

znikamy.

zgubiłam

myśli tamtego dnia

zapamiętałam

pęk dobrych chwil.

reszta

w albumie

sprzecznych zdarzeń,

w studni życzeń

bez dna.

głęboko,

coraz głębiej.

***

telefony

halo

czy to Ty

ze smutkiem

w głosie

halo

czy to ja

z zapomnieniem

w oczach

halo czy to my

z przeszłości

fotografii?

halo?

głuchy telefon.

i głos:

nie ma takiego numeru.

***

memoir

dear

how far did we go

in assumptions,

empty gazes?

full of passion

in my bed all those

hours.

dear love

one for all

beaten up by sudden

thought of freedom;

head up!

unexpected meet of hands,

first and last kiss

do you recall?

amnesia,

that’s how we disappear.

***

nurt

spojrzałam na to zdjęcie dziś

i

pocałowałam je

nieświadomie

myśląc, że to

już dawno za mną,

spalone wszystkie

mosty.

a ja

w nurcie rzeki

tonąc

płynę pod prąd.

Nie piszę tego dla zabawy. Piszę, chociaż wy nie umiecie sobie wyobrazić dlaczego. To moje emocje, poutykane w znakach, literach i dźwiękach. To radość i smutek, to żal i zrozumienie. Pisząc uzewnętrzniam to czego nigdy głośno nie powiem, nikomu się z tego nie zwierzę. Nie wyrażę tego werbalnie.

Czytając to, nie oceniaj mnie. Postaraj się tylko zrozumieć.

Le vent l’emportera
Tout disparaîtra mais
Le vent nous portera

Pusto się zrobiło w moim pokoju. Mama wyjechała dziś koło południa, już pewnie jest na lotnisku w Turku. Nawet świeci słońce, chociaż ciepłem nie rozpieszcza. A w Polsce zapewne upały, a jeśli nie to na pewno cieplej niż tutaj.

Został trochę ponad miesiąc do mojego powrotu, tak szybko mija ten czas.

A wiatr wszystko uniesie.

Zdjęcia z przygód z moją mamą w Finlandii wkrótce.

Z tej okazji, żeby nie było, zmienił się wygląd bloga plus jego nowy banner, zrobiony własnoręcznie przeze mnie. Wiem, że jestem laikiem Photoshopa, ale co mi tam. Trochę kiczu nikomu nie zaszkodzi.

Co więcej, za dokładnie tydzień przyjeżdża mama i już się nie mogę doczekać. Będziemy zwiedzać, zwiedzać i jeszcze raz zwiedzać. I podróżować oczywiście. I jeść, jeść, jeść. Polskie żarełko :)

Moja huśtawka nastrojów chyba się ustabilizowała, oby już tylko nie spadł śnieg, bo się załamię chyba. Muszę wykorzystać tutaj, ten czas, odpowiednio. Bo przecież już tak niewiele go zostało. Z chęcią zobaczyłabym rozkwit wiosny w Tampere, zieleń trawy i błękit jezior. Prawie jak w sierpniu i wrześniu.

Chyba już czas przywieźć rower i zacząć znowu z niego korzystać. A jak już się na dobre zrobi cieplej, to zacznę biegać wzdłuż jeziora Pyhajarvi. W sklepach natomiast szał zakupów przedświątecznych, wszędzie widać żonkile i kurczaki. Wielkanoc za pasem.

Lastfm wygrywa właśnie melodię Guilty z soundtrack’a Amelii, prawie wypiłam swoją latte i myślę, o tym że powinnam zacząć się uczyć do egzaminu z prawa. I napisać esej z Irish society & culture. Ale chyba najpierw obejrzę jakiś dobry film.

Zapomniałam dodać, dziś piątek. I teraz wszyscy powinniście się cieszyć na myśl o błogim lenistwie zapowiadającego się weekendu.

I na koniec Kaiser Chiefs i ich Boxing champ. Jakoś tak chce mi się żyć po tej piosence, a może to tylko ta wiosenna aura tak na mnie działa, ogłupiająco : )

Z kubkiem lekko zimnej już herbaty, podręcznikami do polityki zagranicznej UE i wydrukowanymi slajdami z wykładów, myślami jestem daleko, w Petersburgu. W Tampere nadal szaro buro, a ja tęsknię do słońca, błękitu nieba i zgiełku rosyjskich ulic. Żałuję tylko że ta podróż była tak krótka, ale… Wiem, że jeszcze na pewno tam pojadę, może nie w najbliższym czasie, ale z pewnością kiedyś.

Dużo by opowiadać, czym Petersburg zachwyca, a czym razi. Według mnie zdecydowanie wypada na plus, pomimo nielicznych wad. To jedno z tych miast, które zapadają w pamięć. Stare ulice, budynki, mosty. Wszędzie czuć ducha starych czasów. Pęd ludzi na ulicach, zdecydowanie bardziej zatłoczonych niż w Warszawie, ogromny ruch samochodów i uwaga, z dużą dozą ostrożności, bo kierowcy uważają, że zawsze mają pierwszeństwo. Dźwięk klaksonu to dość powszechne zjawisko i bardzo głośne. Tak bardzo, że chyba umarłego podniosłoby na nogi a żywego przyprawiło o atak serca.

Ja zakochałam się w Newskim Prospekcie, na którym, notabene, mieszkałam przez 5 dni. Najdłuższa ulica w Petersburgu, wyglądem i stylem przypominająca Nowy Świat i Krakowskie Przedmieście, ale chyba 10 razy dłuższa. Rozmaite restauracje, ekskluzywne butiki, muzea, domy handlowe i kluby. Imprezowanie w Petersburgu to naprawdę interesująca rzecz, można wszędzie dostać się za darmo, niekoniecznie trzeba płacić za szatnię, a czasem jest nawet darmowy drink. I striptiz. Tak, to tutaj rzecz powszechna i normalna. Ja widziałam męski striptiz, był szampan za darmo dla pań. Nigdy się tak dobrze nie bawiłam. Kluby rosyjskie mają swoją specyfikę, nie ma tam kiczu, muzyka jest naprawdę zróznicowana. Z moją grupą bawiliśmy się w klubie z chilloutem, muzyką hiszpańską i rockiem, a nawet electro i house. Plus do tego shoty z wódki za około 20-30 rubli (czyt. 2-3 zł).  Hulaj dusza, piekła nie ma!

Jeśli chodzi o zwiedzanie, to największe wrażenie robi Ermitaż i Carskie Sioło. Ermitaż, największe muzeum Europy, schodziłam przez ponad 2 godziny. I tak nie zobaczyłam wszystkiego. Ale miałam okazję obejrzeć oryginały prac Van Gogha, Renoira, Sisleya, Monneta, Matisse’a, Rubensa, Leonardo da Vinci czy Friedricha. Carskie Sioło z kolei pokazało, jak wielki przepych cenili sobie carowie Rosji. Rezydencja carów cała pokryta była złotem, w każdej komnacie, w każdym przedsionku. To samo tyczy się wszelkich cerkwi jakie miałam okazje oglądać. Najbardziej powalająca była Cerkiew na Rozlanej Krwi. Jak coś takiego, to tylko w Rosji!

Ten wyjazd miał jeszcze jedną atrakcję, przejażdżkę limuzyną nocą. Mieliśmy naprawdę niezły ubaw, a i udało się zobaczyć panoramę miasta nocą. Później limuzyna odwiozła nas do klubu, więc mieliśmy prawie, że wejście smoka. A szampan lał się strumieniami…

Kuchnia rosyjska jest wyśmienita, bliny i pierogi pierwsza klasa. No i trzeba przyznać, że wszystko jest tanie. Począwszy od artykułów spożywyczych, alkoholu skończywszy na dobrach ekskluzywnych: ubraniach, kosmetykach i biżuterii.

Co nie podobało mi się w Rosji? To, że wszędzie mają Cię za nic, nikt nie jest dla Ciebie miły, w sklepie, w restauracji czy na przejściu granicznym. Nie wiem ile razy próbowałam się uśmiechać, mówić: dziękuję, proszę, nigdy nie widziałam odzewu. To chyba najbardziej rażące w stosunku do obcokrajowców. Poza tym, rażący brak znajomości angielskiego, chociaż dla mnie była to okazja do praktyki rosyjskiego. Coś tam wydukałam, a przynajmniej się starałam. Jeszcze jeden minus, to smog na ulicach. Wszędzie w powietrzu unosi się smuga czarnej warstwy spalin i dymu. A w klubach i restauracjach nagminne jest palenie, także przez te kilka dni byłam chodzącą popielniczką.

Jednak, pomimo tych niewielkich wad, Petersburg zachwyca i naprawdę namawiam do zobaczenia tego wszystkiego na żywo. Zdjęcia już wkrótce.

I trzymajcie kciuki, bo jutro mam egzamin. O 10!

From Russia with love...

Postanowiłam wrzucić parę zdjęć z Tampere, jako że ostatnio było trochę ładnej pogody i nawet świeciło słońce. Tak proszę Państwa wygląda Finlandia w środku zimy. Pięknie, nie?

A ja w środku nocy, gdy nie mogę zasnąć, piszę. Litera po literze, słowo po słowie. Myśli dawno rozproszone, wspomnienia i sekrety dawnych dni.

***

I am a secret

you do not want

to discover

I am a sky

you do not dare

to gain.

I sing every morning

I call your name

just to let myself

realize that

you are gone.

I play

even if you never hear

my whispers

of passion

my sighs

of regret.

And now you just pass me by

ignore my sorrowful eyes

and whistle a song of

another love

about to happen

around the corner.

yet,

were I dreaming?

were I thinking ahead?

no.

##

Tęsknię za tymi miesiącami, pierwszym semestrem. Czegoś teraz tu brak, nawet trudno zdefiniować czego. Wszystkiego po trochu.

#

I kissed your arm

and you left it open

for other kisses

to burn your skin

with passion and cruelty

with hunger and desire.

I looked into your eyes

and you slept in my arms

leaving all the world behind

with a deepening egoism

with a dreaming sight.

#

Zapisałam 15 stron. I napiszę jeszcze więcej.

Llévame donde estés, llévame..

W obecnej chwili, jednak, jestem zachwycona Finlandią i przez najbliższe kilka miesięcy mam ochotę pozostać w tym stanie. Od jutra zaczynam nowy kurs, Major problems in US foreign policy, z profesorem z którym miałam do czynienia w poprzednim semestrze, więc myślę, że dowiem się czegoś ciekawego. Kurs trwa cały tydzień, codziennie 1 godzina wykładu a w lutym czeka mnie z tego przedmiotu egzamin. Po trochu zaczynam się zbierać do pisania eseju o Azji Wschodniej, myślę że wybiorę Wietnam, Myanmar albo Malezję. Znalazłam dość dużo źródeł, mam nadzieję że to wystarczy do wyprodukowania czegoś konstruktywnego.

Ponadto, intensywnie rozwijam się ruchowo, to znaczy, że chodzę na aerobik 3 razy w tygodniu. Mam przy tym raz, że świetny ubaw, a dwa bolące mięśnie ale też coraz lepszą kondycję. To dla mnie bardzo ważne, bo nie chcę stać się wielorybem. Co to, to nie. Zaczęłam się też dobrze odżywiać, owoce i warzywa, dużo wody, mało tłustych i ciężkostrawnych potraw. Plus do tego codziennie ćwiczenia rano, w rytm muzyki, przed lustren. Dobra rozgrzewka przed nachodzącym dniem.

W tygodniu byłam w bibliotece, wypożyczyłam trochę książek Graham’a Green’a oraz podręcznik do nauki rosyjskiego dla trochę bardziej zaawansowanych. Tak więc, żeby nie było, rozwijam się również intelektualnie. Nie tylko imprezowo, jak co niektórzy uważają. A propos imprez, to nic ciekawego nie miało miejsca w tym tygodniu, może oprócz tego że miałam świetną zabawę z Lotte (a friend from UK) w Be-bop, a potem w Saha, wygłupiałyśmy się na całego.

W sobotę byłam wraz z Jenną (Canada) i Tobiasem (Germany) na krótkim spacerze niedaleko jeziora Nasijarvi, które całkowicie zamarzło i zostało przykryte dość sporą dawką śniegu. Później znaleźliśmy uroczą kawiarnię w stylu retro na starym mieście, gdzie z przyjemnością spałaszowaliśmy sernik i zieloną herbatę. Miejsce naprawdę magiczne, wiem, że na pewno spodobałoby się Michałowi. Na pewno wpadnę tam jeszcze raz. Może jeśli pan Michał się zdecyduje przyjechać (w końcu) to pójdziemy tam razem? Who knows.

Dziś miałam ochotę wyjść z domu, wziąć aparat i porobić parę zdjęć, żeby pokazać Wam jak pięknie jest zimą w Tampere. Ale pogoda się zepsuła, musiałam zacząć robić projekt z Azji i tak minął mój dzień. Może na chwilę pójdę do sauny, tak żeby zasnąć spokojnym snem tuż po. Ostatnio źle sypiam, sen nadchodzi dopiero koło 4.00 nad ranem. Mój zegar biologiczny się buntuje, a ja nie znam przyczyny.

Zaczęłam znowu pisać. Czy to coś znaczy, czy czegoś mi brak? A może to tylko nostalgia, jednorazowy spadek formy, wspomnienia pukające do drzwi?
Nawet nie chcę o tym myśleć.

Podróż z Tampere, autobusem, a potem samolotem z Helsinek, przebiegła bez większych problemów. Ciężko jakoś wyjeżdżało się z tego miejsca, tak różnego od polskich miast, gdzie życie toczy się innym tempem. Śnieg się roztopił, tak jakby wiedział że wrócę tu dopiero po świętach. W nowym już roku.

Na lotnisku, rodzice, Michał i Karol – najbliżsi, wspaniałe uczucie powrotu. Polskie jedzenie, polski klimat. W niedzielę ubrałam choinkę, rozchorowałam się a w poniedziałek wyjazd do Warszawy na wyrwanie ósemki. I po bólu!

Zapisałam się na hiszpański. I na South Asia as a Business Area. A co! I dostałam 4 z Law&Economics!

Dobrze być w domu. Home, sweet home.

Ale mimo wszystko, cieszę się że wracam. Do Finlandii, 5 stycznia 2009 roku.