W moim świecie nieustannie krążą wspomnienia. Ludzi, czynów, piętna mijających lat, miesięcy i dni. Wczoraj padał deszcz i nie zmył śladów gdzie jeszcze niedawno ktoś trzymał ciasno moją dłoń, a jutro być może zobaczymy tylko nasz cień z oddali, by nie podchodzić za blisko, by znów się nie dotknąć przypadkowo skrawkiem ubrania.

Jak wiele trzeba przeżyć żeby nauczyć się, że nie wszystko ma prawo trwać wiecznie i że nie zawsze jest z góry skazane na powodzenie? Ktoś powie dziesiątki lat, a ja powiem, że tylko przez wspomnienie. Nie dwa, nie pięć, wystarczy jedno, ale tak trwałe, tak smutne, tak ciężkie jak kamień milowy, jak rozgrzane grzechem sumienie. Czy jeśli to wszystko tutaj napiszę, będę szczęśliwsza, lepsza, mądrzejsza o to wszystko? Nie, z pewnością. Ale będę o tym pamiętać, bo słowa wypowiedziane, przemyślane a jednak utrwalone zawsze do mnie wracają. Są częścią wspomnień, są częścią mojego ja.

***

Ja nie ulatuję z wiatrem, tak jak często śpiewam sobie w piosence Noir Desir, Le vent nous portera. Francuski mnie uspokaja, lubię dźwięk słów, lubię ich anatomię. To fonetyczna uczta. To także wspomnienie, wiele niemożliwych teraz do zrozumienia i z nieprzebytą chęcią do ich odtworzenia, jeszcze raz. Raz po raz.  W biegu, w tańcu, w radości i w deszczu. W zapachu mgły i dźwięku pociągu, w hałasie dnia codziennego i ciszy późnej nocy. Taki jest francuski, nienamacalny, odległy i wysublimowany. Język ciała, język duszy. To tak jak szarość dnia złamana wiązką kolorowych kwiatów, szarość życia rozświetlona jednym uśmiechem.

To dlatego kocham francuskie filmy, gdzie absurd życia miesza się z szaleństwem, nostalgią i pogonią za czymś innym niż to co powszednie. Kto widział 2 dni w Paryżu, Amelię czy Paris, je’taime wie o czym mowa.

***

Moje myśli są jak niepoukładany stos książek miłośnika czytania. Pełno w nich sprzecznych tytułów, czasem jakieś zagięte kartki i krople kawy z ostatniego śniadania. Bo mój stream of consciousness musi być taki sam jak ja, jak moja szafa i jak całe moje życie. I nikt chyba tego do końca nie zrozumie, bo co, jak i dlaczego?

Ja naprawdę lubię kiedy jest tak jak teraz. W każdym znaczeniu. Lubię gdy pada zimny deszcz, kiedy piję pół zimną kawę z mlekiem, kiedy słucham Led Zeppelin. Wszystko wydaje się poukładane. Tak chyba powinno być. Czasem przeglądam zdjęcia, raczej się nie smucę bo wiem, że pewne rzeczy lubią się kończyć w taki a nie inny sposób. Lubię wspominać, ale jeszcze bardziej lubię marzyć. O przyziemnych słabościach i raczej niedostępnych (jeszcze) sferach rzeczywistości. Dość odległej.

Jedno marzenie już spełniłam, spędziłam wspaniały rok w Finlandii. Teraz czekam na kolejne podróże, już niedługo Włochy, Rzym. To naprawdę interesujące jak przez rok można poznać ludzi i później móc się z nimi spotykać na całym świecie. Włoskie wakacje będą pierwszą taką okazją, plus znów odkryję uroki couchsurfing’u.

We wtorek egzamin, a ja powoli czuję nadchodzący stres. A później już tylko praca, praca, praca. I wakacje, i marzenia.

Imitosis Andrew Bird

Nie będę pisać o tym jak wróciłam, bo nadal nie mam ochoty opisywać jak smutno się to wszystko kończyło i na tym poprzestanę.

Znowu Polska! Wstyd przyznać, ale nic się tu nie zmieniło. Szkoda tylko, że pogoda jest gorsza niż w Tampere. To jest po prostu granda! Myślałam, że będę leżeć na zielonej trawce w skąpym bikini, opalając moje trochę już bardziej wyposażone ciało, a tu wielkie gucio. Od tygodnia leje tak jakbyśmy żyli przynajmniej w czasie pory deszczowej gdzieś niedaleko terenów podzwrotnikowych. To nie tak miało wyglądać!

Byłam w Warszawie kilka dni, w sumie to dwa, ale spędziłam je tak jak zamierzałam. Spotkałam kogo chciałam, podokuczałam Michałowi, głównie jemu bo to z nim spędziłam prawie 3/4 tego czasu, ale on chyba nie był mocno niezadowolony. Oby! A jak mnie już więcej nie zaprosi? O mamma mia!

A propos włoskiego, to czas byłoby rezerwować bilety, a ja prawie nic w tym kierunku nie zrobiłam. Ach nie mogę się doczekać tego wyjazdu, witaj przygodo! (dla wtajemniczonych ;) ) Asia jak zwykle jest równie nieogarnięta co ja, więc musimy się zmobilizować. Może uda nam się znaleźć jakiegoś fajnego Fina dla Aśki we Włoszech (no co, przecież może się tak zdarzyć).

No i oczywiście sensacją jest wyjazd do Poznania w sierpniu na R A DIOHEA_D!!!!!!! Wtorek 25 sierpnia, Cytadela, zobaczymy Radiohead liveeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee :)

A teraz to ja się uczę do Polityki zagranicznej RP, którą mam niestety do zaliczenia jak cały mój rok. Straszne nudy.

wspomnienie jesieni

zapach nas

ciągle mam,

poupychany w kieszeniach

wszechobecny smak

nas

przemierzających milowy las.

i oddechów wspólny rytm

i splot oczu

i dotyku blask.
łatwiej byłoby milion mil stąd,

a jestem tuż obok, niepotrzebnie.

my dear first love.

***

dear love

heart of stone

eyes without life.

dear love

empty kisses

painful touch.

dear love

face without shape

unblushed cheeks.

dear love

buried deep down

all alone, undiscovered.

***

Obiecywane zdjęcia z wojaży fińskich. Poniższe zdjęcia pochodzą z Tampere, Turku i okolic (Dragsfjard na Archipelagu Turku) oraz Helsinek i wyspy Suomenlinny.

Entre les dérapages
Entre les lignes d’orages
Entre temps entre nous…

Noir Desir, Lost